Zo onverwachts kom je ondanks je planning nergens heen te gaan toch weer op plaatsen en dan blijf je er lang hangen.
Stond ik ineens op het terrein van Sukru Oso op 'Recycle with a twist'. Het was een tweedehands markt, eigenlijk had het een beetje de sfeer van een minifestival, waarvan een deel van de opbrengst gaat naar goede doelen. Het was gezellig! Warda(Marica, sieradenontwerpster) stond er met haar sieraden gemaakt van plastic zakken.
Evy(De La Fuente-Modiwirjo of Mw. PLU en MUA) liep er rond als lopend reclamebord met haar armbanden.
Dat was maar goed ook want ik heb een armband bij haar besteld, lekker simpel dingetje en grof gemaakt, wat mij juist heel erg aansprak. En ze waren niet duur.
Ook stonden de mensen van Stichting Matoekoe er. Het is een opvangcentrum met dagbesteding voor jongeren met een kleine stoornis. Ze brengen er op creatieve wijze hun tijd door.
De producten worden te koop aangeboden in verschillende winkeltjes.
Ze maken naast schilderijen ook kaarten en boekjes van bananenblad en aardewerk.
Natuurlijk business gedaan voor Zus&Zo dus we zullen er binnenkort hun spullen verkopen. Zelf kon ik niet wachten en heb een schilderijtje gekocht van Miquel Haas.
Deze jongeman zijn werken waren ook te zien op de kunstbeurs.
Hij is nog steeds onderdeel van de Matoekoe-familie ondanks het feit dat hij wat ouder is maar zo heeft hij bij wijze van spreken een atelier waar hij zijn werk kan maken. Van hem is het stuk met het bloemetje en ook die met die visjes is van zijn hand.
De Coca-Cola tekening vond ik gewoon schattig en een bepaalde vintage uitstraling hebben.
Het geld word echt besteed aan de jongeren waarvan er een paar ter plekke aan het werken waren. Mooi want deze instellingen krijgen vaak nauwelijks tot geen steun van de overheid.
Het heeft toch wat, een blik werpen in iemands brein. De potloodtekeningen zien er bijvoorbeeld simpel uit maar je kan wel zien dat er een bepaalde techniek of gedachte achter zit. Een volwassen lichaam met een jongere geest die naar beste kunnen en inzicht werkt.
Als kersje op de taart kreeg ik ook een leuk zelfgemaakt armbandje van mijn buuf Gillian(Calor, MUA)!
Die genoot trouwens van een lekker stuk bojo geserveerd in een bananenblad want er werd geen wegwerpplastic etc. gebruikt als het niet nodig was en overal hingen er netten voor de petflesjes. En voor het eten moest je je eigen bakjes meenemen maar dat waren de rotiverkopers vergeten want daar kreeg je alles in plastic! Ze namen wel netjes de rotzooi mee maar krijgen wel een puntje van kritiek voor het niet snappen van het concept..
Leuke was dat er gedanst werd. Voor het eerst sinds mijn terugkeer gingen mensen spontaan ergens een dansje maken zonder dat het ordinair werd. Misschien omdat dit wel de zogenaamde 'Noord-mensen' waren en dan ga je nou eenmaal niet ongegeneerd staan schuren naar dans je vooral voor het plezier! Of je nou met z'n tweeƫn, tienen of honderden bent.
Het was fijn, er zullen nog meer staartjes volgen want heb wat interssante mensen ontmoet waaronder een meisje met het Downsyndroom die haar eigen verjaardagskalenders maakt..... En iemand die aardewerk maakt wat eens een keer niet lomp en plomp is maar elegant en sierlijk, zelfs als er Suriname op staat! Nu nog een leuk plekje zoeken voor mijn kunstwerkjes..
