De herenkleding van Shana

Eindelijk de kans gehad de herencollectie van de Shana te bekijken.

De Shana is het Surinaamse equivalent van ketens als Zara, Hennes&Mauritz of River Island.

De kleding is leuk, heerlijk betaalbaar en erg bijdetijds.

Op Instagram worden er meerdere malen mini-tutorials gepost met allerlei styling tips.

Die zijn voornamelijk gericht op vragen maar ik zie ook dat zij zich nu, voorzichtig, ook gaan richten op de mannen.

Mooi is dat want het lijkt alsof hun stylist zich als doel heeft gesteld om alle Surinamers trendy te maken.

Mag wel!

Als de Shana zo doorgaat kunnen zij weleens een kleine revolutie te weeg brengen op het gebied van betaalbare mode in Suriname!

Er zijn namelijk meer zaken met leuke kleding maar met belachelijk hoge prijzen.

Voor de gein vroeg ik in de Galaxy wanneer ze sale zouden hebben.

Antwoord: 'nooit want we zijn niet het soort zaak dat uitverkoop houdt'

Dat is suf! En mij zie je daar niet meer want de kleding was wat kwaliteit betreft niet beter dan de Shana... 

De prijzen die soms worden gevraagd voor kleding zijn absurd, nog absurder is dat men het betaalt...

Anyway, Shana lijkt het tot nu toe te snappen.

Had graag meer foto's gemaakt maar bij de tweede foto kwam er beleefd een guard melden dat het verboden was.

Jep, goed afgekeken van de H&M! 😉

Workshop Marga Weimans / Confrontatie met het 'zelf'

Wat was het weer heerlijk om creatief bezig te zijn! Dat ten eerste. Zoals ik heb geschreven in mijn artikel was het ook een mooie gelegenheid om in het hoofd van een van de bekendere Nederlandse designers te kijken.

Tijdens de workshop nog even tijd vrij gemaakt om La Weimans te interviewen.

Het bezig zijn met ontwerpen was heerlijk, ik voelde me als een visje in het water ook al kreeg ik af en toe een spottende opmerking. Hoe oud ik wel niet was? Tja, ik was alleen met papier en nietjes bezig.... En op dat punt zag mijn werk er ook echt belabberd uit.

Ik liep vast. En dat zei ik tegen Marga en ze gaf enkele goede tips waar ik mee verder kon. Voor mij was het geniaal want  er zat, denk ik, niet eens vijf minuten tussen mijn aangeven dat ik vast liep en de door haar aangedragen oplossingen waarin ik het licht weer zag.

Zelf was ik niet echt helemaal tevreden. En dat was het confronterende. We hadden twee dagdelen van vier uurtjes en daarin moest je van concept naar eindproduct gaan. 

Dat wil zeggen dat je, in mijn geval, terugvalt op wat je kent en binnen dat kader iets gaat creëren. Ik wilde de beperkte tijd ook besteden aan creëren en besloot na te denken over welk materiaal etc. weg te laten.

Anyway, ik verwachtte meer van mezelf maar binnen dat tijdsbestek ben ik enigszins trots.

Het werk van andere deelnemers

We moesten als inspiratie een gebouw nemen en ik besloot te gaan voor een element van mijn eigen huurwoning en dat is het gebruik van dievenijzer. Dat moest dan weer vertaald worden naar een kledingstuk waarbij draagbaarheid niet leidend hoefde te zijn. 

Het ging mij erom dat we hier in Suriname, als we 'thuis' zijn, allemaal de buitenwereld aanschouwen door de tralies van het dievenijzer....terwijl we 'vrij' zijn... We kiezen ervoor dat stuk niet te zien en onszelf gewoon veilig te voelen. Dus met andere woorden: de werkelijkheid bestaat uit dat waar je zelf op focust. En daarom ook de verschillende lagen die er te vinden zijn.

Al met al was het leerzaam. Confronterend ook omdat ik besefte dat ik weer een inhaalslag te maken heb. Dat is als ik besluit het ontwerpen weer op te pakken.. Maar ja, ik vind alles leuk. Het creëren van een mooie tekst, een artikel, een gedicht, een foto, een kledingstuk, een concept... Het valt allemaal ook te combineren... Toch? 

Marga Weimans back to haar roots

Jaren geleden toen ik nog in Bazar werkte, kwam er regelmatig een dame voorbij. Ze was een paar keer te vinden met Dick van der Vlies, een Rotterdamse ontwerper die een eigen winkel heeft tegenover Bazar. Nieuwsgierig hield ik ze in de gaten maar de jaren gingen voorbij en ik deed zelf na verloop van tijd ook niks meer met mode en fotografie. Dus gingen ze uit beeld.

Nu blijkt diezelfde dame, Marga Weimans, momenteel 'je van het te zijn' op modegebied, niet alleen in NL maar internationaal. Dat is een ontwikkeling die langs mij heen is gegaan dus ben ik even gaan onderzoeken wat deze dame nou maakt en ik kan alleen maar springen en gillen van enthousiasme!!

Ze is van Surinaamse komaf en komt een bezoek brengen aan het bananenrepubliekje! Tijdens haar bezoek gaat ze ook masterclasses geven en natuurlijk ging ik erachter aan. Ik moet en zal meedoen! Gelukkig is het voor 95% zeker en ik kijk er enorm naar uit.

Haar komst en het delen van haar kennis is iets van betekenis op modegebied in Suriname. Wat zij doet, kunnen we bij lange na nog niet in Suriname maar 'our time will come'!!! 

Het is trouwens haar tweede carrière. Ze was eerst ambtenaar. Dat wil zeggen dat zij die niet blij zijn met hun huidige baan of leven hier een mooi voorbeeld aan hebben. Het is nooit te laat!

Marga heeft trouwens mogen exposeren in het Groninger Museum met haar stukken. Een eer die onder andere Viktor en Rolf toebedeeld werd, en die zijn mega!!

De stilte na de storm- SFW 2014 has come to an end

En toen was het weer voorbij. Geen modeshows meer en geen feestjes. Nu is het tijd om terug te kijken en natuurlijk ook weer deels van achter de schermen.

Melissa Halfhide na de show.... Opluchting en voldaanheid stralen er vanaf!

Conclusie: SFW 2014 was beter dan vorig jaar maar op een paar puntjes ook minder.

Wat vond ik goed?

Dat er meer en jongere deelnemers waren. Ook dat het internationaler van aard was. De laatste dag was het leukst omdat de sfeer achter de schermen erg goed was. Dat vertelde Richard Young ook. Die zei dat er sprake was van synergie. Het niveau was ook beter en hoger over het algemeen. 

Quinny Dior toont een creatie(de rok) van Don Joval

Het meelopen van transgender model Quinny Dior was, wat mij betreft, baanbrekend. Zo volgen we dus de internationale trend waarbij geslacht ondergeschikt is aan persoonlijkheid. Warda maakte daar bijvoorbeeld ook een statement mee door haar vrouwensieraden te laten showen door mannen. 

Fashion guru Richard Young zag er cool uit!

Wat vond ik minder?

De lokatie. Het was op de tweede verdieping van hotel Wyndham en volgens mij was daar ooit het casino of restaurant. Dat wil zeggen dat er nog dat verschrikkelijke tapijt lag en kitscherige stoelen en 'houten' panelen om de pilaren. Ik had het stoerder gevonden als het tapijt er was afgerukt en er een soort industriële, onafgewerkte ruimte was ontstaan. Dan was het vet wat mij betreft! 

Wyndham zelf was ook mwah. Vrij duur hotel maar slechte service. Ik heb drie shows gewacht op een fles water en pas bij show tien werd gevraagd of ik weer wat zou willen. 

Op de voorgrond Grielda met haar te gekke Afrotoonz outfit! En dan.... Vloerbedekking ..... 

Verder denk ik dat er meer aandacht had kunnen zijn vanuit de pers. Maar ook voor de pers. Nu zat ik ergens achter, in eerste instantie werd ik ook gebracht naar een tafel achter een pilaar. Daar kan ik ook heel mooi over schrijven maar ik kom voor de kleding! 

Het niveau

Even een apart stuk daarover. Regelmatig hoor je dat het allemaal niet voldoet aan internationale standaarden. Maar dat is niets nieuws. Ik wil dan ook niet constant vergelijken met andere Fashion Weeks hoewel dat wel de kant is waar we op moeten. Het is de derde keer dat wij dit doen in Suriname en het verbetert wel. We moeten ook proberen kritisch te zijn maar binnen het Surinaamse kader. Zonder zachte heelmeesters te zijn!

Is het Fashion Week of is het Confection Week? 

Die vraag stelde iemand en die kwam bij mij wel aan. Het is geen belediging. Ik denk dat het te maken heeft met de voorzichtigheid en schoolsheid van sommige ontwerpers. 

SFW2014 was wat commerciële mode betreft goed. Er zaten een aantal mooie draagbare collecties tussen zoals Enchanting Helouise en ook Van Else.

Van Else is het label van de autodidactische designer Else Hardjopawiro

Op Fashion Weeks kun je ook de nieuwe trends halen. Bij SFW 2014 zou dat dus betekenen dat Oosterse invloeden het komende jaar de trend bepalen in Suriname. Die waren bij meerdere collecties te zien namelijk.

Het artistieke aspect ontbrak er een beetje aan. Bij Warda kwam dat wel tot uiting met de rokjes en tops van plastic zakken. En, vreemd genoeg omdat ze niet echt ontwerpen, ook bij Afrotoonz. Waarom? Zij lieten zich minder tot niet leiden door de standaard wat betreft draagbaarheid! Dan krijg je dus spannende en gekke dingen. 

Wat waren de uitschieters?

Duidelijk Afrotoonz. Goede show vol lef. Sommige dingen waren op het randje zoals de kraag van T-shirts maar fuck it!! Sonia Noël heeft me ook blij verrast. Ze heeft een herkenbare stijl met die hekjes of venstertjes in haar kleding en ik had verwacht dat ik het mwah of okay zou vinden. Integendeel! Mooi afgestyled tot een passend geheel en die brillen waren echt stoer erbij! Vooral de zwarte witte outfit was voor mij een topper!

Duidelijke uitleg van designer Remko die backstage even tijd vrijmaakt om te vertellen over zijn collectie

Rem-ko heeft ook goed werk afgeleverd. Richard Young noemde het FUN! Ik vond het ook technisch en ambachtelijk. De ontwerper wilde met bestaande elementen iets nieuws maken en gebruikte daarvoor verschillende 'oude technieken' zoals applicaties, plissés en vlechtwerk.

Wat was minder?

Een paar shows vond ik minder. Het geluid reikte niet altijd even goed tot aan mijn zitplaats. Van drie shows heb ik alleen maar het land van herkomst kunnen verstaan. Dus de ontwerper uit Zuid-Afrika had een mooiere collectie kunnen neerzetten. De combinatie van Afrikaanse print met wit kant was niet sterk. Ik denk dat hier ook een betere materiaalkeuze moest worden gemaakt. Combineer stoffen die een zelfde dikte hebben bijvoorbeeld zodat het een geheel wordt, zeker als je met verschillende prints werkt. Of verstevig het kant als je een soort mozaïek wil maken, het moet elkaar ook dragen namelijk. Verder vond ik de collectie van Maureen Dissels apart. De koto als showstopper was een bijzondere keuze. Het was een mooi ding maar fashion was het niet. In de tijd dat men kotos nog droeg om elkaar te overtreffen was het een hit geweest, zeker met de sleep. Maar fashion is het pas als dat ding uit elkaar gehaald wordt of als de angisa zo groot is gemaakt dat het een mantel wordt om maar ff iets geks te noemen.

De jonge ontwerpers

Andy Cummings, Don Joval en Momo(?). Van de drie was Andy het beste. Netjes afgewerkt en een echte lijn. Hij doet ook mee met de Guyanese versie van Project Runway genaamd Mission Catwalk! Een echte nieuweling was Don Joval. In de maanden voor de SFW was hij al heel erg in de spotlight. Zo kreeg hij de kans mee te doen en zichzelf te profileren. Of hij die kans echt met beide handen heeft gegrepen is de vraag. Dat hij veel heeft geleerd staat vast. Begeleiding was op zijn plaats geweest maar iemand moet daar ook voor open staan! De afwerking is echt een enorm verbeterpunt. Voor mij scoort Don met z'n unisex tops, ook al hadden die beter afgewerkt mogen worden maar dat heb ik hem zelf ook vertelt, en hij scoort met zijn keuze voor transgender model Quinny. Het was een persoonlijke keuze en geen artistieke maar dat is dan een extraatje voor hem. Wat Momo betreft vond ik de jurken apart wel mooi maar de collectie als geheel niet zo. Het was een combi van dragqueen/waltdisneyprincess/diva. Theatraal was het wel en daar hou ik toch ook wel van. Momo is dus nog een vraagteken!

De modellen

Sommigen hebben echt hard gewerkt om kilo's kwijt te raken, kan ik wat van leren. Er was echt een drive te bespeuren bij alle modellen! Niet allemaal waren ze tevreden over hun behandeling maar dingen kunnen mis gaan en het heeft geen invloed gehad op hun prestaties op de catwalk, dat is goed! Ik denk dat ook stress meespeelde, logisch!

Voor mij was het de eerste keer dat ik Aby-Jo zag lopen en dat was indrukwekkend. Wat is zij goed! Andere opvallende modellen waren Melissa Halfhide, Grielda Burgzorg, Raquel Wijnerman, Onesha Hutson en ik vergeet er vast een paar maar niet beledigd voelen want iedereen was goed!

Overall heb ik genoten. Vooral omdat er op veel punten verbeteringen zichtbaar waren, met name in de collecties van de Surinaamse kant. Ik denk dat er wel kritiek geuit is en dat mag door de organisatie als compliment worden beschouwd. Het wil namelijk zeggen dat je serieus genomen wordt in hetgeen je doet. Zelf sta ik weer te popelen om Fashion Week 2015 te verslaan! Very excited to see what will come!

Dag 2 Suriname Fashion Week 2014

Erg fijn om mee te maken weer. Het was een beetje rommelig, dingen die te laat begonnen winkwink, maar dat mag de pret niet drukken. Yours truly werd er helemaal kribbig van maar gelukkig, toen de modeshows begonnen, was dat snel weer over. Natuurlijk weer een leuke kijk achter de schermen! En wat foto's van een paar outfits die ik wederom erg verfrissend vond!

Het eerste verrassende was de collectie Red Squared van Vanessa Khodabux. Het ging daarbij vooral om de broeken die een combinatie waren van workers/army/bababroek. Het zag er strak afgewerkt uit, en comfortabel, en yours truly heeft er meteen twee besteld! Want.... Ze heeft ook nog hele normale prijzen!!!

The designer herself legt nog even een laatste hand aan een van haar outfits

De tweede collectie die opviel, was dat van de 21-jarige Andy Cumming uit Guyana. Zijn collectie heet Blue Intensity en het is pas zijn tweede! Opvallend was het omdat er duidelijke een, in dit geval, blauwe lijn was. Daarnaast zag de kleding er goed afgewerkt uit en heeft de jonge ontwerper een extreem goede keuze gemaakt wat betreft zijn modellen.

Van links naar rechts: Raquel Wijnerman, Yulrik(Fr.Guyana), Onesha Hutson(Guy.), ontwerper Andy Cumming, Deborah Ravenberg en Murtasahia Oostburg.

De derde verrassing was Afrotoonz, een Surinaamse T-shirt lijn van de hand van Sandino Ratling en Michael Ling. Ze hadden eerder dit jaar hoge ogen gegooid met hun show tijdens de Fashion House en deze presentatie was van hetzelfde kaliber! Zo gek als een deur was deze explosie van kleur waarbij de conventionele manieren van dragen erg op de hak worden genomen.

Model Renato Sewratan poseert voor yours truly. Renato is het enige model in Suriname  dat een exclusiviteitscontract heeft getekend met een wederverkoper van Replay. Zijn verschijning siert menig billboard in Paramaribo.

Grielda is een model dat ook een van mijn favorieten is. Op de tweede dag van The Fashion House liep zij mee in twee shows. Ook zij is te zien op een aantal billboards in de stad. This Chick Rocks!

Al met al was het weer een enerverende avond waarbij het publiek echt gefocust was. Wederom is het uitkijken naar de volgende shows!

Opvallend is het aantal jonge ontwerpers. Dat zijn er meer dan vorig jaar EN wat ze inbrengen is echt van een totaal andere orde dan hetgeen de 'gevestigde orde' brengt. That is Nice!!

De kus van Judas

Hij heeft de naam van een film die hij mooi vond. Afgelopen weekend legde hij uit waarom hij koos voor de naam Judas'Kiss!

" Als je in mijn jurken loopt, gaan mensen jaloers zijn. En als een Judas gaan ze dan zeggen 'oh, wat zie je er leuk uit!'."

Natuurlijk een erg grappige uitleg van de man achter het label, Don Joval. Hij is een jonge ontwerper en echt een nieuw Surinaams product! 

Eigenlijk is het een koppel want Don noemt zijn bron van inkomsten, zijn Singer naaimachine, liefkozend 'mijn man'.

Zijn stijl zou je kunnen omschrijven als dramatisch want, zo zegt hij zelf, 'Don Loves Drama '! 

Hij staat nog aan het begin van zijn carrière maar heeft al een aantal Surinaamse schoonheden mogen kleden waaronder Jaleeza Weibolt, Sharda Johnn en Farida Sedney. 

Hij ontwerpt op maat en heeft momenteel zeer schappelijke introductieprijzen, so ladies contact hij via Facebook!

Surinaams talent op internationaal platform... and the winners are...

Update: Donderdag, 31-07-2014, werd de uitslag bekend gemaakt. De drie winnaars die Suriname in november zullen gaan vertegenwoordigen tijdens 'fashion fest by MAFB' zijn John Bos, Sharda Johnn en Adelio Boldewijn.  Alle drie van harte gefeliciteerd! Zij zijn uitgekozen door de internationale vakjury. 
Daarnaast is er vanuit ES597, initiatiefnemer van het geheel, besloten nog twee mensen naar Amsterdam te sturen. Reden daarvoor was om deze twee, Mozermo Creton en Isaiah Luther, een extra stimulans te geven. Zij zullen niet meedoen aan de wedstrijd maar krijgen zo wel de kans ervaring op te doen en hopelijk keren zij terug met enorm veel kennis die dan natuurlijk weer hier kan worden toegepast!!

van links naar rechts: Adelio Boldewijn, Sharda Johnn, John Bos.

Voor de drie winnaars, alle drie model, is het een flinke stap in hun carrière. Sharda En Adelio hebben beiden aardig wat ervaring maar voor nieuwkomer John is dit echt een hele flitsende start van een carrière als model!Nogmaals congratzz guys.

Oorspronkelijke bericht:
Het is al een tijdje gaande en het einde komt in zicht. Er moet gestemd worden op de deelnemers en wie weet kan mijn netwerk in NL wel helpen daarbij. 

MAFB is een internationaal modeplatform dat al vijf jaar bestaat. Ter ere daarvan waren zij in Suriname en hebben hier verschillende masterclasses gegeven. Dat had als doel om het aanwezige talent klaar te stomen naar de Westerse maatstaven want 

Suriname doet dus voor het eerst mee met de jaarlijkse, internationale Battle!! Uiteindelijk blijven er drie over en deze gaan naar Nederland om mee te dingen naar de hoofdprijzen. Erg prettig dus dat Surinaams talent op deze manier de grote wijde wereld in kan!

Ook dit model, Grielda, is van Surinaamse bodem! Apart, metal die  piercings en tattoo's zou zij in Nederland hoofden doen omdraaien, laat staan hier in Suriname...

Onderdeel van het proces was ook een interview met mij, standaardvragen maar het was leuk om te zien hoe men daarmee omging. Sommige wilden geen hulp en bleken dat toch wel nodig te hebben, anderen waren nerveus maar spraken als Brugman, en weer anderen klapten helemaal dicht. Er zijn filmpjes van gemaakt en het deed mijn egootje toch wel goed mijn naam te zien in de aftiteling!

de Guyanese deelnemers, foto gemaakt door Edward Olivier, gepubliceerd op de frontpage van Dagblad Suriname. Men mag zeggen wat ze willen over die krant maar ze durven wel een foto van een androgyn model op een voorpagina te plaatsen, i like!

Meerdere malen heb ik verteld dat er veel goeds gebeurt in Suriname. En het is mijn doel geweest hier te komen en daaraan bij te dragen.Iedere keer geniet ik weer als ik de motivatie bij de modellen, designers, stylistes, kappers en fotografen zie. Iedere keer jeuken mijn handen weer om met ze aan de slag te gaan.

Surinaams model Debora Ravenberg. Ook deze foto vind ik geweldig, mede dankzij de benen van Debora en die polkadots natuurlijk!

Wat betreft dat aan de slag gaan heb ik wel eerst de kat uit de boom gekeken. Ik hou er niet van hoog van de toren te blazen terwijl ik dondersgoed weet wat ik in mijn mars heb. Zo kreeg ik tijdens de masterclass een paar keer de vraag, met zo een forsende blik: "wat doe jij precies?". Lekker van de domme gehouden en gekeken dus hahahaha. Waarom? Alles op zijn tijd!

collectie uit voorgaande edities van MAFB. Sci-fi swag!

Goed, er moet gestemd worden op de Surinaamse, en Guyanese deelnemers aan Fashionfest by MAFB. Dat kan via de Facebookpagina. Er is een lijst met deelnemers en je kan dan je favo's aangeven aan de hand van hun foto. 

Zo zie je op de pagina www.mafb.nl de foto van Surinaams model Sharda Johnn, met haar prachige Grace Jones kapsel! Verder heb ik een kleine selectie gemaakt, in willekeurige volgorde, van de foto's die ik leuk vond, zoals je ziet. 
(Ik benadruk dat dit maar een kleine selectie is, er zijn zoveel meer modellen die prachtig zijn. Ik heb hier gekozen voor een paar met een beetje een edgy look)

Doe wat voor het Surinaamse talent, tjek de pagina en stem dus op ze!

Ook deze collectie uit een voorgaande editie sprak me aan. Game of Thrones, 300, Troy, etc. ubercool!

Waar zijn de hippe regenlaarzen?..

Paramaribo loopt regelmatig onder water, vooral in het centrum. Afgelopen week was dat wel echt bijzonder en het water kwam tot aan de kuiten. Ik was op pad met de tante. Beiden op slippers want ja, voor haar vakantie en ik wil altijd vakantie!

Op een gegeven moment konden we niet verder lopen en zagen we een dame met zwarte regenlaarzen. Ja, wat een idee. Ze kostten maar 30 SRD per stuk dus we togen de winkel in om deze te kopen.

 Tot mijn verbazing waren ze er alleen maar in het zwart!! 

En niet in mijn maat, maar dat verbaasde mij niet want ik heb best grote voeten en al die Chinese maatjes doen het niet voor mij.

Anyway, ik snap niet dat er elk jaar een heftig regenseizoen is en dat er niet iets gedaan wordt met hippe regenlaarzen. Dat het een onderdeel van een leuke outfit kan worden.

Verschillende kleuren, prints, of gewoon waterdichte schoenen, wat dan ook. 

Elk jaar loopt de stad meerdere malen onder maar we verkopen wel Uggs hier en andere veel te warme laarzen voor in een tropisch klimaat....

En er zijn eigenlijk nog meer mogelijkheden voor de mode om hierop in te spelen. Regenponchos, paraplu's, (wegwerp)overschoenen, etc. 

In het Westen werken ze qua mode met seizoenen. En ondanks dat deze hier anders zijn heb je ze dus ook.

De grote regentijd is een seizoen.. speel erop in!

So next year i will be expecting some very hip and trendy rainwear and accessories in Suriname!!

Fashion show Kiada

Tijdens de United Business Fair een deel gezien van de modeshow van Kiada. Een merk van Surinaamse origine en dat is natuurlijk al iets om trots op te zijn. Ook de winkel is prachtig en strak ingericht, bijna een flagship-store. Naast de zelf ontworpen kleding verkopen ze ook tassen, ook eigen ontwerp, en schoenen. 

Tijdens de modeshow werd er live opgetreden door Kelita Galant. Prachtig vond ik dat. Kelita is eigenlijk een van de weinige Surinaamse artiesten die echt goed en Nederlandstalig zingt. Dat was ook goed bedacht bij de show wat mij betreft.

Het waren allemaal prachtige stukken. Stijlvol en vrouwelijk. Een beetje vintage.Geweldig afgestyled met die hoeden. 

Ik miste wel een vaste lijn in het geheel. Ik denk dat er van elk stuk een aparte lijn gemaakt kon worden, zo uniek waren ze. Is ook wel goed maar hoe lang kan je doorgaan met het uitdenken van unieke stukken?

Als je naar de foto's kijkt, zie je wat ik bedoel. Vooral die jurk met die mouwen. Beetje gothische feel heeft het. Daar zouden dus nog meer vanaf geleid kunnen worden waardoor er een duidelijke lijn is. Een topje met dezelfde mouwen, of een korter jurkje, een beachversie, etcetc. 

Het is niet slecht bedoelt, laat ik dat benadrukken, want kritieken worden altijd opgevat als doodschop hier. Ik denk dat het bij de mensen bij Kiada wel zal meevallen wat dat betreft omdat ik weet dat ook zij veel van de wereld hebben gezien en dus een meer open mind hebben. 

Misschien moet het ook beschouwd worden als een kijkje in het hoofd van Kiada. Dat ze laten zien wat ze kunnen. Dan is het zeker geslaagd. Ook wat betreft de afwerking want dat schort er soms weleens aan in Suriname.

Maar ik zou zelf toch wel graag een keer een collectie zien, in het algemeen, waar een echte lijn in zit. Dat je dus kan merken dat er is nagedacht over wat we dragen komend jaar, wat de trends zijn, welke kleuren, etc.

Hoe dan ook was ik wel blij verrast met wat er voorbij kwam op de catwalk!